Siemka, ziomki! Co tam u Was? Dziś mamy na tapecie taką konkretną historię, co pokazuje, że nawet jak wydaje się, że jest totalna lipa i nic nie da się ogarnąć, to Jezus potrafi zrobić mega robotę z niczego. Chodzi o to, żeby ogarnąć, że On zawsze widzi naszą biedę, nawet jak sami jej nie kumamy, i uczy nas, żebyśmy nie czekali, aż ktoś za nas coś zrobi, tylko sami zaczęli działać. I że nawet mała rzecz, jak ją dasz z serca, może zmienić świat.
Jezus karmi tłumy
Kiedy Jezus ogarnął, co się stało, wsiadł w łódkę i spłynął w ciche miejsce, tak na totalnym odludziu. Ale ludzie i tak się dowiedzieli i ruszyli za Nim z miast, na piechotę. Jak wyszedł na brzeg, zobaczył tę gigantyczną ekipę. Poczuł taką mega współczucie, wiecie, taką prawdziwą empatię, i zaczął leczyć tych, co byli chorzy.
Kiedy już robiło się późno, podeszli do Niego uczniowie i mówią: „Mistrzu, tu jest totalne odludzie, a już jest późno. Wyślij tych ludzi, niech idą do wiosek i kupią sobie coś do żarcia”. Ale Jezus na to: „Wcale nie muszą nigdzie iść! Wy im dajcie coś do jedzenia!” Oni zbaraniałym wzrokiem odpowiedzieli: „Ale my tu mamy tylko pięć chlebów i dwie ryby! To wszystko!”
Wtedy On im mówi: „Dajcie mi je tutaj”. Kazał całej ekipie usiąść na trawie, wziął te pięć chlebów i dwie ryby, popatrzył w niebo, podziękował i połamał chleby. Rozdał je uczniom, a uczniowie dali ludziom. I wszyscy jedli, ile wlezie, aż byli najedzeni po korek. A co najlepsze, jak zebrali resztki, to nazbierali dwanaście pełnych koszy! A tych, co jedli, było z pięć tysięcy samych facetów, nie licząc lasek i dzieciaków. Normalnie kosmos!
Kazanko na dziś
No dobra, ziomki, słuchajcie uważnie, bo ta historia, chociaż wydarzyła się wieki temu, to jest turbo aktualna. Jezus widzi ten tłum, co za Nim idzie. Ludzie zmęczeni, głodni, zmartwieni, szukający nadziei. I co robi? Najpierw czuje współczucie. To jest pierwsza i najważniejsza sprawa. Zanim cokolwiek zrobimy, ogarnijmy, że inni też mają swoje problemy, swoje jazdy, swoje puste brzuchy – nie tylko te dosłowne, ale też te emocjonalne, duchowe. Widzimy to na co dzień w necie, co nie? Ludzie czują się często sami, mimo że scrollują setki profili. Brakuje im prawdziwej gadki, wsparcia, kogoś, kto po prostu zapyta "Co słychać?" bez oceniania.
I tu pojawiają się uczniowie, tacy jak my, totalnie ogarnięci logistycznie. Mówią: „Wyślij ich, niech sobie sami ogarną żarcie”. Czyli co? Zepchnij problem na innych, niech system to rozwiąże, niech państwo, niech rodzice, niech szkoła. My nie mamy siły, nie mamy zasobów, to nie nasza bajka. Brzmi znajomo, co? Ile razy myślimy: „Niech ktoś inny to zrobi”? Na przykład, kiedy widzimy post o zbiórce kasy na chore dziecko, myślimy: „Eee, tyle ludzi to zobaczy, ktoś na pewno wpłaci. Ja nie mam dużo, to mój jeden grosz nic nie zmieni”.
A Jezus co? Mówi: „Wy im dajcie jeść”. Wy, czyli ja i ty. To jest game changer! On nie prosi o cuda z kosmosu, tylko o to, co mamy. Uczniowie mieli tylko pięć chlebów i dwie ryby – czyli nic, totalnie nic, jak na taką ekipę. To jakbyś miał trzy złote w portfelu i miał nakarmić całą szkołę. Bez sensu, co? Ale Jezus bierze to "nic" i robi z tego coś wielkiego.
Pomyślcie o tym, jak to przekłada się na nasze życie. Ile razy mamy wrażenie, że nasze talenty, nasze umiejętności, nasz czas to jest takie pięć chlebów i dwie ryby? Czyli za mało, żeby cokolwiek zmienić. Na przykład, chcesz pomóc kumplowi, który ma doła, ale myślisz: „Co ja mu powiem? Sam mam swoje problemy, nie jestem psychologiem”. Albo widzisz, że na osiedlu jest syf, ale myślisz: „Sam nie posprzątam, to robota dla ekipy sprzątającej”.
A przecież wystarczy czasem po prostu pogadać, poświęcić komuś czas. Wysłać mema, który rozbawi. Albo podpowiedzieć coś na sprawdzian, wytłumaczyć trudne zadanie. To są nasze "chleby i ryby". Małe gesty, ale dla kogoś mogą być ratunkiem. Zobaczcie, ile fajnych inicjatyw powstaje, bo ktoś po prostu ogarnął, że nie ma co czekać na innych. Na przykład, te wszystkie akcje w necie, gdzie młodzi ludzie zbierają śmieci w lasach trashtag, albo nagrywają filmiki, żeby promować jakieś ważne sprawy, od zdrowia psychicznego po ekologię. Albo te internetowe grupy wsparcia, gdzie obcy ludzie nawzajem sobie pomagają, bo wiedzą, że to, co mają – swoje doświadczenie, swoją uwagę – może coś zmienić.
Jezus nie bierze od nas tego, czego nie mamy. On prosi o to, co jest. Te pięć chlebów i dwie ryby to symbol tego, co wydaje nam się niewystarczające, ale w Jego rękach staje się obfitością. To jest jak z tym, że jeden lajk nic nie zmieni, ale tysiąc lajków potrafi nagłośnić ważną sprawę i ściągnąć uwagę na jakiś problem. Albo jedna udostępniona zbiórka, która dociera do setek ludzi i nagle jest efekt.
Ważne jest też to, że Jezus kazał ludziom usiąść. To symbol pokory, spokoju, zaufania. Czasem musimy po prostu zaufać, że nawet nasze małe działanie, oddane w ręce Boga, ma sens. Że On to ogarnie. Mamy trendy, że młodzi ludzie angażują się w wolontariat, ale często brakuje im pomysłów, jak to zrobić skutecznie. Ta Ewangelia pokazuje, że nie trzeba wymyślać koła na nowo. Wystarczy zacząć od tego, co masz i kogo znasz.
A na koniec? Dwunastu pełnych koszy! To jest dopiero bajka! Nie tylko wszyscy najedli się do syta, ale jeszcze zostało, i to sporo. To pokazuje, że Boża logika to nie jest logika braku, tylko logika obfitości. Kiedy dajemy, nie tracimy, tylko pomnażamy. To jest tak, jak dzielenie się wiedzą czy doświadczeniem. Im więcej dajesz, tym więcej sam zyskujesz, bo uczysz się, inspirujesz, tworzysz coś większego.
Pamiętam taką historię o młodym gościu, który mega ogarniał kompy, ale miał wrażenie, że to nic takiego. Siedział na necie i widział, jak ludzie narzekają, że nie potrafią zrobić prostych rzeczy online. Postanowił nagrać kilka krótkich tutoriali, takich w luźnym stylu, pokazujących, jak ogarnąć podstawy: jak ustawić prywatność, jak nie dać się naciągnąć na fejki, jak zrobić prostą grafikę. Myślał, że nikt tego nie obejrzy. Ale nagrania poszły viralem, bo były proste, śmieszne i naprawdę pomagały. Okazało się, że jego "pięć chlebów i dwie ryby" – czyli jego skill i chęć dzielenia się – nakarmiły tysiące ludzi informacjami, których potrzebowali. I sam ogarnął, że ma w sobie coś cennego.
Więc co z tego dla nas? Nie czekaj, aż ktoś inny ogarnie temat. Nie myśl, że jesteś za mały, za biedny, za mało ogarnięty, żeby coś zmienić. Rozejrzyj się wokół, zobacz, gdzie jest jakaś potrzeba – czy to w szkole, w domu, w grupie znajomych, czy w internecie. I zastanów się, co masz. Nawet jeśli to tylko uśmiech, dobre słowo, gotowość do słuchania, jakaś umiejętność, którą inni docenią, albo po prostu chwila uwagi. Daj to. Po prostu daj. I zaufaj, że w rękach Jezusa nawet ten Twój skromny "pięć chlebów i dwie ryby" może stać się ucztą dla tysięcy i jeszcze zostanie dwanaście koszy pełnych dobra. To jest właśnie ta mądrość: każdy ma w sobie moc, żeby zmienić świat, trzeba tylko zacząć od tego, co masz.